Soms zit je hoofd zo vol dat je niet eens meer weet wat rust is. Je voelt dat je moe bent, maar stoppen lukt niet. Je blijft doorgaan, nog even dit, nog even dat. Totdat je ergens diep vanbinnen denkt: dit kan toch niet de bedoeling zijn. Dat had ik dus ook. Best vaak eigenlijk. En het gekke is: de oplossing is vaak zó dichtbij dat we ’m bijna over het hoofd zien. De natuur.
Natuurmagie (oké, klinkt zweverig… maar wacht even)
Toen ik voor het eerst het woord natuurmagie hoorde, dacht ik ook: oké… waar gaat dit heen. Je werkt met natuurlijke krachten, energieën en elementen (aarde, water, vuur, lucht en ether) om veranderingen teweeg te brengen. Het is een vorm van magie die sterk vertrouwt op intuïtie en observatie van de buitenwereld. Maar voor mij is het helemaal niet iets groots of ingewikkeld. Voor mij zit het in iets heel eenvoudigs: even naar buiten, voelen dat de grond er gewoon is, merken dat je adem rustiger wordt. En dan ineens, zonder dat je er moeite voor doet, voel je: oh ja… zo kan het ook.
Maar soms is het niet klein
En soms is het alles. Mijn Camino was zo’n moment. Wekenlang lopen. Stap voor stap. Je bent ineens een echte pelgrim. Door dorpjes, langs de kust, door stilte. Zonder dat je weet waar je s’avonds slaapt. Helemaal alleen. En ergens onderweg gebeurt er iets. Je hoofd stopt gewoon. Niet een beetje rustiger, maar echt stil. Geen lijstjes, geen zorgen, geen ik moet nog dit en ik moet nog dat. Alleen maar lopen, ademen, kijken. Ik was dagenlang gewoon daar. In het moment. In mijn lichaam. In de natuur.
En dan sta je ineens bij de zee
Na weken. Alsof je letterlijk het einde van de wereld bereikt. Zo heet het trouwens echt: Finisterre. Dat betekent: het einde van de wereld. Ik weet nog dat ik daar stond en dat de zee niet zomaar geluid maakte. Het voelde alsof ze tegen me sprak. Alsof alles wat ik onderweg had losgelaten daar samenkwam. Dat moment is voor mij natuurmagie. Niet iets wat je bedenkt, maar iets wat je overkomt.
Ik ontmoette Monica. Ze was eigenlijk mijn hostess van de bed & breakfast waar ik sliep tijdens de laatste dagen in Finisterre. Ze legde me alles uit over kruidenleer en de magie ervan. En over de vrouwenvervolging dat zich ook daar heeft afgespeeld. Tot op de dag van vandaag hebben we nog steeds contact. Ze is inmiddels van Spanje verhuist naar Zwitserland. Dus ik vermoed dat ik daar binnenkort maar weer eens naar toe rijdt… 🙂
Wat er eigenlijk gebeurt als je tijd in de natuur doorbrengt?
En dit is niet alleen mooi of bijzonder. Je lichaam doet echt iets. Je gaat van aanstaan, spanning en controle naar rust, aanwezigheid en vertrouwen. En dat gebeurde daar vanzelf. Omdat alles vertraagde. Omdat ik meeging in het ritme van de natuur.
Leven met de seizoenen
En dat is misschien wel waarom ik nog bewuster ben gaan leven met de seizoenen. Want die Camino kun je niet elke dag doen, maar dat gevoel wil je wel vasthouden. Ik heb de Camino dus mee naar huis genomen. Ik ben gaan kijken: wat vraagt deze periode van mij? Is dit een tijd om naar binnen te keren, of juist om te groeien en naar buiten te gaan? Dat geeft zoveel rust. Alsof je niet meer tegen de stroom in hoeft.
Rituelen en reflectie
Och ja, die kleine rituelen vind ik heerlijk. Niet groot of ingewikkeld, maar gewoon een kaarsje, een moment voor mezelf, een vraag die binnenkomt. En soms raak je precies de kern. Zo’n moment dat je denkt: oh… dit is wat er speelt. Dat vind ik magie.
Van vastzitten naar weer stroming
Voor mij is natuurmagie niet iets wat je toevoegt, maar iets wat je je herinnert. Zoals daar, op de Camino, waar alles wegviel en alleen het nu overbleef. En dat zit er nog steeds. Ook hier. Ook nu.
Wil je dit zelf ervaren?
Je hoeft geen Camino te lopen. Begin gewoon klein. Ga even naar buiten, voel je voeten op de grond, adem. En kijk wat er gebeurt.
Tot slot
Misschien is natuurmagie niet iets groots. Misschien is het dit: dat je weer voelt dat je hier bent, dat je leeft, en dat je — al is het maar heel even — helemaal samenvalt met het moment. Ik heb dat daar zo intens gevoeld, en ik weet nu: het zit niet alleen daar. Het zit ook hier. In kleine momenten, in een ademhaling, in een stap naar buiten. Het zachte geluid van de wind, een vogel, de zon die je verwarmd, de prachtige kleuren, het gelach in de verte, een zoete geur, de schoonheid om je heen. Alle zintuigen die aanstaan en dat je voelt hoeveel je ervan geniet. Alles stroomt. En misschien is dat wel de echte magie.
Merk je dat je daar ergens naar verlangt, maar niet goed weet hoe je daar zelf weer bij komt, dan is dat precies het soort zoektocht waar ik mensen ook in begeleid. Niet door iets toe te voegen, maar juist door weer terug te gaan naar wat er al is.